مسلسل “يوميات أختان” الحلقة الثانية عشر

 

الحلقة الثانية عشر

مى : منى …….انتى كمان بتحبيه

 

منى بخضه : بحبه ………..لا طبعا حب ايه

 

مى : صدقينى يامنى انا اختك ومش هكدب عليكى

 

منى : بس

 

مى : مفيش بس انتى زم تعرفى انتى هتتصرفى ازاى معاه

 

منى : مش عارفه

 

مى : طيب هسالك سؤال انتى هتنفذيله طلبه ولا هتحولى تهربى وتبعدى فكرى كده مع نفسك وبهدوء وبلاش تخدى قرار تندمى عليه وبصراحه انا

 

شايفه ان احمد محترم وقد المسؤليه وتصرافاته معاكى كلها محترمه ومضياعوهوش بتصرف متهور منك او بدافع الخوف انتى فهمانى يامنى

 

منى كانت ساكته ومش بترد

 

مى : انا همشى دلوقتى وبقولك متقوليش لمها حاجه دلوقتى

 

منى : ليه

 

مى : لما اعرف قرارك الاول

 

ومشت مى وسابت منى محتاره فكلام احمد ومى

 

 

طبعا منى اليوم ده معرفتشى تنام وكانت عماله تفكر فكلام احمد و مى والاحساس الغريب اللى بيجلها وهى مع احمد وياترى فعلا هى بتحبه ولا لاء

 

طب تديله فرصه ولا لاء اساله كتير وافكار كتير جات على بال منى وفالاخر تعبت من كتر التفكير ونامت

 

 

وتانى يوم فالجامعه

 

 

منى راحت الكليه عادى وحاضرات محاضراتها مع مى وبعد المحاضرات

 

منى : مى انا رايحه الكافتريا

 

مى : مش هتقعدى معانا

 

منى بصتلها وابتسمت : لاء هروح اقعد مع مها واصحابها

 

مى فهمت قرار منى بس طبعا كان لازم تغلس عليها

 

مى : مها واصحابها برده ولا حد تانى

 

منى : مبلاش غلاسه ياله انا ماشيه

 

مى وهى بتضحك : اوكى وانا شويه وهحصلك

 

ومشت منى وراحت على الكافتريا لقت احمد قاعد لوحده

 

منى : صباح الخير …….برده قاعد لوحدك

 

احمد فرح اوى لما شاف منى وفرحته كانت باينه فعينه

 

احمد: خلاص اقعدى معاياعشان مبقاش قاعد لوحدى

 

منى : اوكى

وقاعدو يتكلمو ويهزرو ويضحكو مع بعض لحد جات مها ومى وباقى الشله

 

 

وفضلو على الوضع ده اسابيع وشهور ومنى معدتشى بتقعد مع اصحابها خالص الا لو كان احمد ومها عندهم محاضرات وكانو اول ميخلصو

 

تروح تقعد معاهم واحمد طول الوقت كان مبسوط انه شايف منى وبيتكلم معاها صحيح معترفلهاش بحبه بس كانت كل افعال ونظراته لمنى باينه

 

اوى وهى كمان كان باين عليها واللى كان مركز معاهم طبعا محمد ومى اللى عارفين وحاسين بيهم وحاسين بفارحتهم وقد ايه هم اتغيرو وبعدو عن

 

الوحده والانطوائيه اللى كانو فيها بس كمان زى مااحمد قرب من منى فالفتره دى اوى قرب كمان من مها ومى وكان طول الوقت لو منى مش

 

موجوده يتكلم مع مها عن حياتها وعن منى طبعا كان عاوز يعرف كل حاجه عن منى بس بطريقه غير مباشره

 

وبداء يخلص الترم التانى وتقرب الامتحانات وكل واحد بداء ينشغل بالمذاكره واحمد كان بيدور على اى حاجه منى مش فاهماها عشان يشرحلهاها

 

وبكده يضمن وقت اكتر يكون معاها فيه

 

وفى اخر يوم قبل الامتحانات

 

احمد كان قاعد مع منى ومى يشرحلهم

 

احمد: ها يابنات فهمتو

 

مى : اه بجد انت شاطر اوى يا احمد وبتوصل المعلومه بسهوله

 

احمد: شكرا يا مى

 

منى : احنا المفروض اللى نشكرك بجد احنا تعبينك معانا

 

احمد: عيب يامنى متقوليش كده

 

منى : عموما خلاص انهارده اخر يوم

 

احمد بزعل : اه للاسف اخر يوم

 

مى قالت تعمل حركت جدعنا وتخليهم مع بعض شويه

 

مى : انا هروح اجيب حاجه من الكافتريا

 

احمد: طيب استنى اجابلك انا

 

مى بصتله: لا مش هينفع هروح انا عشان لسه مش عارفه هجيب ايه ومينفعشى نسيب منى لوحده ياله انا ماشيه بقى

 

ومشت مى بسرعه على الكافتريا

 

منى واحمد فضلو ساكتين شويه

 

وفجاءه احمد اتكلم

 

احمد: منى …………..انا بحبك

 

———–———-———————-————

ونكمل في الحلقة الثالثة عشر .. الى اللقاء في الحلقة الثالثة عشر

بقلم الكاتبة :ريم أحمد

 

مقالات ذات صله